حضور !

حاضر بودن به کودک می‌فهماند که او ارزش فکر کردن دارد و اعتماد به نفس شاید از همین جا حاصل می‌شود.

بدونِ عنصر حضور، کودکان یاد می‌گیرند بودنشان فقط ابزاری برای کسب تشویق است و فی‌نفسه ارزشی ندارد.

چطور می توان از کودکی انتظار حضور و توجه داشت وقتی چنین چیزی از خودش دریغ شده است؟

حضور سخت است، چه در نسبت با خودمان و چه با دیگران.

اما آیا این حضور، یعنی حسِ اینکه کسی سعی دارد به ما فکر کند، همان چیزی نیست که بیش از هر تشویقی خواهانِ آنیم؟ 

“استفن گراس”